Rebilius Crūsō

Hic liber, inter praeclarissima narrationum de solitudine et naufragio exempla numerandus, vitam hominis in insula deserta sequitur, qui post tempestatem omnia paene amisit atque ex reliquiis fortunae novam sibi vitam fabricari coactus est. Ex primo terrore paulatim emergit mens ordinans: cibum, ignem, lumen, remedia, instrumenta, vasa fictilia, furnum, pontes, scalas, funes, lectulum pensilem aliaque utilia ipse parat, dum animantia curat, agrum colit, res collectas servat, et artes mechanicas una cum observatione naturae exercet. Narratio non solum casus externos, sed etiam interiores motus depingit: solitudinem, dolorem, gratiam, patientiam, atque conversionem animi ad pietatem et contemplationem. In parte posteriori Robinsonus e solitudine ad societatem gradatim transit, duobus viris receptis, quorum fides et ingenia explorantur, dum labor communis, navigatio, agricultura, arma, et ordo civilis constituuntur. Tandem de reditu, lingua, potestate, successione, et maturitate vitae meditatur. Liber, anno MDCCCLXXXIV Latine accommodatus, legentibus praebet non aridas regulas, sed linguam vivam et lectu faciles, aptam iis qui Latinitatem per textum continuum, utilem, et iucundum exercere volunt. Haec editio plene restaurata est cum typographia moderna et conspectu personali.